foto1
foto1
foto1
foto1
foto1
- Od momentu kiedy pojawiło się pierwsze zagrożenie, rozpoczęły się modlitwy do błogosławionego księdza Frelichowskiego, została odprawiona msza św. w domu państwa Kłosowskich. Przekazałem obrazek i powiedziałem módlcie się, Wicek jest skuteczny - wspomina ksiądz Krzysztof Badowski.Czytaj więcej...

Parafia pw. Św. Mikołaja Biskupa

przy Bazylice Konkatedralnej pw. Trójcy Świętej w Chełmży

Dane kontaktowe

Adres

ul. Tumska 14
87-140 Chełmża

tel. (0-56) 675 61 12
fax (0-56) 675 61 14

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

Kościół pw. św. Mikołaja Biskupa
Kościół pw. św. Mikołaja Biskupa

Kościół pw. św. Mikołaja Biskupa (0)

W dokumentach pisanych pierwsza wzmianka o kościele Św. Mikołaja  pojawiła się w 1248 roku. Według księdza Stanisława Kujota parafia chełmżyńska powstała jeszcze  przed przybyciem Krzyżaków. W akcie ugody o dziesięciny z 1248 roku między biskupem Heidenrykiem a zastępcą mistrza – Henrykiem  de Holstein jest mowa o zbożu należnym kościołowi chełmżyńskiemu – ecclesie Culmensi. Przyjmuje się, że kościół mógł nosić przed 1647 rokiem wezwanie  św. Jakuba, w latach 1667 – 1672  – Marii Magdaleny, a w 1743 roku Michała Archanioła. W wyniku pierwszego rozbioru Polski i przejęcia Chełmży przez Komisję Królewską w imieniu rządu Prus, miasto przestało stanowić odrębną własność biskupią. Spowodowało  to  masowy  napływ      kolonistów     niemieckich,   głównie z Wirtembergii. Zjawiska tego nie   zatrzymało   nawet   włączenie Chełmży do Księstwa Warszawskiego w latach 1807 – 1815. Utworzona w 1803 roku gmina   ewangelicka    zmierzała   wobec   wzrastającej    liczby   członków do  posiadania własnego  kościoła.   Początkowo   nabożeństwa  odbywały się w drewnianej szopie, która jednakże w 1823 roku spłonęła. Jako rekompensatę    ewangelicy  uzyskali   od   króla   Fryderyka    Wilhelma III w tymże roku kościół św. Jerzego po rozwiązaniu w 1810 r. klasztoru franciszkanów.    Jego    lokalizacja    znajdowała     się     prawdopodobnie przy dzisiejszej ulicy Chełmińskiej, w okolicy starego cmentarza parafialnego.  Kościół  jednak  spłonął w 1826 roku.  Rok  później   król  dał im parafialny kościół św. Mikołaja wykupując go za cenę 1200 talarów. Urzędowe przekazanie odbyło się 24 września 1827 roku, a kościół został objęty patronatem finansowym państwa. Protesty strony katolickiej, osłabionej   przeniesieniem  stolicy  biskupstwa  chełmińskiego  z  Chełmży do   Pelplina   w  1824   roku   nie  odniosły  skutku. W  połowie  XIX wieku w  wyniku  prac   budowlanych   została     w   1850     roku   podwyższona   wieża, a osiem lat później dobudowano kruchtę i przybudówki.  W 1945 roku świątynia wróciła do parafii rzymskokatolickiej pełniąc funkcję kościoła szkolnego,  w   latach 1950 – 1953 (na czas odbudowy katedry po pożarze w wyniku uderzenia pioruna) zamieniony został zastępczo na kościół parafialny, a obecnie jest filialnym.

 

Kościół    orientowany,     gotycki,    z     neogotyckimi    przekształceniami       i rozbudową. Usytuowany jest w południowo-zachodniej części średniowiecznego układu urbanistycznego, na opadającym w kierunku Jeziora Chełmżyńskiego powyżu,  w obrębie ulic: Strzeleckiej, Mikołaja Kopernika i Wodnej. Obiekt ceglany z elementami polnych kamieni w części cokołów przy zewnętrznych ścianach prezbiterium. Wieża przykryta jest dachem czterospadowym  z osadzoną na kalenicy latarnią zwieńczoną iglicą obitą blachą. Wnętrze kościoła ma układ pseudobazyliki.

 

Do zabytkowego wyposażenia wnętrza należą: średniowieczna granitowa kropielnica, ufundowany w 1612 roku  przez burmistrza Żuławę manierystyczny ołtarz główny z malowanymi na desce w predelli scenami Ostatniej Wieczerzy    i Chrystusa u Marii oraz centralnym obrazem Matki Boskiej Różańcowej w metalowej trybowanej sukience, trzy rokokowe ołtarze   z  2.  połowy   XVIII   wieku  z  obrazami  św. Rocha,  św. Barbary i nowszym Matki Boskiej Wspomożycielki Wiernych pędzla Władysława Drapiewskiego z Pelplina. Na przekształconej i podwieszonej emporze chórowej w części trzywieżowej nawy środkowej ustawione są znacznie przebudowane organy o zewnętrznej oprawie neogotyckiej, zbudowane przez Orgelbauanstalt  A. Terletzki – Ed. Wittek z Elbląga z 1905 roku. Instrument ma trakturę pneumatyczną, wiatrownice pneumatyczno-stożkowe, 20 rejestrów, 2 manuały plus pedał. Na wieży zawieszone są, niespotykane nigdzie  indziej, trzy  stalowe! dzwony  z  1918  i  1919  roku.

 

Opracowano na podstawie publikacji: „Diecezja Toruńska – Historia i teraźniejszość.     T.5 Dekanat Chełmżyński” autorstwa  Zespołu Redakcyjnego pod kierownictwem           ks. Stanisława Kardasza. Wydawnictwo Konserwatora Diecezjalnego, Kuria Diecezjalna   w Toruniu, 1995 rok.   

 

 

Liturgia dnia

 

 

 

Gościmy na naszej stronie

Odwiedza nas 20 gości oraz 0 użytkowników.