foto1
foto1
foto1
foto1
foto1
- Od momentu kiedy pojawiło się pierwsze zagrożenie, rozpoczęły się modlitwy do błogosławionego księdza Frelichowskiego, została odprawiona msza św. w domu państwa Kłosowskich. Przekazałem obrazek i powiedziałem módlcie się, Wicek jest skuteczny - wspomina ksiądz Krzysztof Badowski.Czytaj więcej...

Parafia pw. Św. Mikołaja Biskupa

przy Bazylice Konkatedralnej pw. Trójcy Świętej w Chełmży

Dane kontaktowe

Adres

ul. Tumska 14
87-140 Chełmża

tel. (0-56) 675 61 12
fax (0-56) 675 61 14

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

Patroni parafii
Patroni

Patroni (0)

frelichowski.jpg

 

 

Ksiądz Stefan Wincenty Frelichowski

 

Wicek urodził się w wielodzietnej rodzinie katolickiej 22 stycznia 1913 w Chełmży w kamienicy przy ulicy Chełmińskiej, gdzie rodzice prowadzili piekarnię. Mając 14 lat wstąpił do 2 Pomorskiej Drużyny Harcerskiej im. Zawiszy Czarnego. W tym samym roku złożył Przyrzeczenie Harcerskie. Został zastępowym zastępu „Lisów”, potem przybocznym, a w roku 1930 drużynowym. Jako kleryk seminarium w Pelplinie w latach 1933-1936 prowadził Starszoharcerskie Zrzeszenie Harcerskie. W sierpniu 1934 roku zdobył kolejny stopień instruktorski – podharcmistrza, a rok później po zaliczeniu próby na stopień. Na Jubileuszowym Zlocie w Spale, kapituła HR przyznała mu najwyższy stopień – Harcerza Rzeczypospolitej. Ks. S. W. Frelichowski w dniu 14 marca 1937 roku przyjął święcenia kapłańskie rąk biskupa chełmińskiego Stanisława Wojciech Okoniewskiego. Później pełnił funkcję kapelana i sekretarza biskupa. W lipcu 1938 roku został wikariuszem parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Toruniu, gdzie był także redaktorem „Wiadomości Kościelnych”. Nieprzerwanie od święceń kapłańskich pełni posługę jako kapelan harcerski, zgodnie ze swoją obietnicą zapisaną w pamiętniku pod datą 16 stycznia 1939 roku: „I sam jak długo tylko będę mógł, co daj Boże, aby zawsze było, będę harcerzem i nigdy dla niego pracować i go popierać nie przestanę. Czuwaj!”

Po wybuchu wojny bardzo szybko, bo już 11 września 1939 roku został aresztowany. Kilka dni później został wypuszczony. Jednak 18 października Niemcy znów aresztowali  księdza Frelichowskiego i tak zaczęła się jego prywatna droga krzyżowa. Najpierw osadzony był w twierdzy Toruń w forcie VII. A już w styczniu 1940 roku został przeniesiony do obozu pracy w Gdańsku-Nowy Port. Miesiąc później przeniesiono go obozu koncentracyjnego w Stutthofie. W kwietniu 1940 roku księdza Stefana znów przeniesiono, tym razem do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen-Oranienburg w Niemczech. A Boże Narodzenie 1940 roku spędzał już jako więzień obozowy numer 22492 obozu koncentracyjnego w Dachau. Jego współwięźniowie ksiądz kardynał Adam Kozłowiecki oraz ksiądz arcybiskup Kazimierz Majdański twierdzili, że był nieprzeciętnym człowiekiem. I mimo że był stosunkowo młody potrafił być wzorem dla wielu nawet starszych i doświadczonych kapłanów.Promieniował nienaturalnym w takich warunkach spokojem i odwagą. Zdobywał potajemnie wino i hostie, i mimo surowych zakazów, włącznie z karą śmierci celebrowal Msze Święte, słuchał spowiedzi, wygłaszał patriotyczne pogadanki. Spieszył z pomocą każdemu potrzebującemu.

W obozie założył nawet „Mały Caritas”, którego celem była pomoc żywnościowa dla szczególnie potrzebujących. Kiedy w obozie zaczęła  szerzyć się epidemia tyfusu, ksiądz Frelichowski z narażeniem własnego życia i wbrew surowym zakazom pomagał i niósł posługę kapłańską śmiertelnie chorym więźniom. Aż w końcu sam zaraził się tą chorobą i zmarł w opinii świętości 23 lutego w 1945 w Dachau, tuż przed wyzwoleniem obozu przez  wojska amerykańskie. Pięćdziesiąt cztery lata później w Toruniu, 7 czerwca 1999 roku, Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił ks. phm. Stefana Wincentego Frelichowskiego błogosławionym. Natomiast 22 lutego 2003 r. w wigilię jego święta patronalnego Stolica Apostolska wydała dekret uznający błogosławionego ks. phm. Stefana Frelichowskiego patronem Harcerstwa Polskiego.

Obraz_Juta_von_Sangerhausen_na_stronie_Gmina_Chełmża-gm.jpg

 

 

Błogosławiona Juta

 

Pochodziła z Turyngii, z rodziny rycerskiej (ur. ok. 1220 r.). Wyszła za mąż za nieznanego nam z imienia rycerza von Sangerhausen. W wieku 20 lat owdowiała (mąż zmarł w drodze do Ziemi Świętej) i samotnie wychowywała dzieci. Po ich usamodzielnieniu, związała się z beginkami. W 1256 roku krewny jej męża Anno von Sangerhausen został wielkim mistrzem krzyżackim i zaprosił Jutę do ziemi chełmińskiej, aby modlitwą i pokutą wspierała dzieło nawracania Prus, Litwy i Jaćwieży. Na jej decyzję wpłynął też fakt, iż biskupem chełmińskim w latach 1245-1263 był znany jej jeszcze z Niemiec dominikanin Heidenryk. Tradycja mówi, iż Juta osiadła w pustelni w Bielczynach (3 km od Chełmży). Miała osobisty kontakt z pierwszym biskupem Heidenrykiem oraz Janem z Łobdowa, którzy byli jej spowiednikami. Całe dnie spędzała w swej pustelni, oddając się surowym umartwieniom i modlitwie.

Wychodziła jedynie wczesnym rankiem do kościoła w Chełmży na Mszę św. Jak głosi jedna z legend, Juta często używała drogi na skróty, przechodząc przez środek jeziora po lustrze wody. Starsi ludzie do dziś wskazują „ścieżkę bł. Juty” – nieruchomą powierzchnię toni jeziornej w pobliżu Bielczyn, którą sceptycy uznają za zjawisko optyczne związane z płytkością jeziora. Juta, prowadząc ascetyczny tryb życia, opiekowała się zapewne wraz z innymi beginkami niewielkim szpitalem św. Jerzego na przedmieściach Chełmży. Zmarła w opinii świętości 12 maja 1260 r., a jej ciało złożono w budowanej katedrze p.w. św. Trójcy w Chełmży w południowej nawie. Mimo poszukiwań (w 1927 r. i 1950 r.) nie znaleziono dotąd jej doczesnych szczątków. Legenda mówi, że odnajdą się one w czasie niewielkiego remontu.

Po jej śmierci nastąpiło wiele cudownych wydarzeń i duchowieństwo chełmińskie zebrawszy pod przysięgą zeznania o nich, wyprosiło w Rzymie ok. 1275 r. beatyfikację Juty. Dzień 5 maja (wspomnienie liturgiczne Juty) ogłoszono jako święto patronki ziemi chełmińskiej i państwa krzyżackiego. Biskup Jan Lipski (1635-1639) ogłosił ją patronką diecezji chełmińskiej i Prus (wcześniej jej grób w Chełmży nawiedzili królowie Zygmunt III Waza i Władysław IV). Biskup Andrzej Załuski ufundował ok. 1754 r. dla katedry w Chełmży ołtarz poświęcony Jucie. Centralny jego obraz przedstawia scenę objawienia się Chrystusa Błogosławionej, który ją przygarnia do rany swego serca. W 1937 za sprawą ks. Józefa Szydzika wzniesiono w Bielczynach kaplicę, która została zniszczona podczas wojny. W 1985 r. wybudowano nową – sanktuarium bł. Juty. W kaplicy zwracają uwagę witraże tematycznie związane z jej życiem. Warto dodać, że w ikonografii bł. Juta przedstawiana jest w prostej sukni, przypominającej zakonny habit, we wdowim welonie na głowie.

Liturgia dnia

 

 

 

Gościmy na naszej stronie

Odwiedza nas 20 gości oraz 0 użytkowników.